Social Icons

Pages

Featured Posts

Friday, December 1, 2017

සෙනෙහසාර්ථය සහ මිත්‍රත්වය

යමෙකුගේ ජීවිතයට දැඩි බලපෑමක් කරන්නට හැකි ධර්මතාවයක් තමයි අචල මිත්‍රත්වය. හොඳ පැත්තට හෝ අයහපත් පැත්තට වගේම කුසල පක්ෂයට මෙන්ම අකුසල පක්ෂයටද එය එක සේ වැදගත් වෙනවා.
යම් පුද්ගලයෙකුගේ දිට්ඨධම්ම පැවැත්ම හෙවත් මෙලොව ජීවිතයටද, සම්පරායික වශයෙන් පරලොව ජීවිතයටද මිත්‍රත්වය සෘජුවම බලපානු ලබනවා.

දහමට ද්වාරයක්

එක්තරා රාත්‍රියක සිද්ධාර්ථ නම් තාපසයා අභිසම්බුද්ධ බව ශාක්ෂාත් කලාද , එක්තරා සමයෙක අනුත්පාද නිරෝධයෙන් පරිනිර්වාණයට පත්වූ සේක්ද, ඒ මුළුමහත් සම්මුති කාලය තුලම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ධර්ම චක්‍රය පවත්වන ලද්දේද, එය සුත්ත, ගෙය්‍ය, වෙය්‍යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්ත, ජාතක, අබ්භූත ධම්ම, වෙදල්ල නම් වූ නවාංග පර්යාප්තියක් දේශනා කරන ලද්දේය. 

භවය සහ විභවය

යමෙක් භවය දන්නෙ නැති නම්, යමෙක් විභවය දන්නෙත් නැත්නම්, යමෙක් මැද දන්නෙත් නැත්නම්, යමෙක් සම්මුතිය දන්නෙත් නැත්නම්, යමෙක් පරමාර්ථය දන්නෙත් නැත්නම්, එයා වැටෙන්නෙ බුදුන් වදාල මිත්‍යා දෘශ්ඨියට.

ආශ්චර්යය මාවත

මේ ධර්මය නම් හරිම ආශ්චර්යයි. මොකුත්ම නොදන්නා දෙතිස් හිස් වචන සහිත හරසුන් බොල් දේවල් වලින් මනස පුරවා ගෙන ඉන්න කෙනා යම් දසක සිට ධර්ම ශ්‍රවණය කරන්නට පටන් ගන්නවා. දහම් පතපොත ලිපි ලේඛන කියවන්නට පටන් ගන්නවා. 

උතුම් පියෙකුගේ රැකවරණය

ත්‍රිපිටකය බලල ධර්මය ඉගෙන ගන්නවා කියන එක සැබෑ බෞද්ධයෙකුට ආඩම්බරයක්. ත්‍රිපිටකය තුලින් යම් දහම් කරුණක් උපුටා ගන්නවා කියන එක හැබෑ බෞද්ධයෙකුට නිධානයක් හාරා මතු කරගන්නවා වගේ ලාභයක්. ත්‍රිපිටකය ඒ තරමට වටිනවා. ඇයි ඒ? එය පියාණන් ගේ වස්තු භාන්ඩාගාරය නිසා. පියානන් ගේ අමිල වස්තුව තැන්පත් කොට තියෙන්නෙ මතු දරු පරම්පරාව උදෙසා එතැන නිසා..ඉඳහිට හොරු පැනල මෙය සොරකම් කරලා, සොරකම් කරනවට වඩා පවුකාර කමට විනාශ කරන්නට හැදුවට කාටවත් ඒ අමිල වස්තුව තවම විනාශ කරන්නට බැරි වෙලා තියෙනවා.

ධර්මයෙහි හික්මෙන කෙනා හඳුනාගන්න

බුද්ධ ශාසනයේ අත්‍යාවශ්‍ය අංගයක් තමයි හික්මීම. දැනුමයි අවබෝධයයි අතර බාහිරට පෙනෙන්ට තියෙන ප්‍රකටම සාධකය තමයි හික්මීම සහ ඉන්ද්‍රිය සංවරය. එය ගිහි පැවිදි දෙපාර්ශවයටම අයත් දෙයක්. ශාසනයේ ගැඹුරට ගැඹුරට යන පෙර පින් ඇත්තා කය වචනය හික්මීම සහිත අයෙක්.
පඤ්ඤාවන්තස්සාය ධම්මො- නා ය ධම්මා දුප්පඤ්ඤො කියා බුදුරජාණන් වහන්සේ අනුකම්පාවෙන් වදාලෙ ඒ හික්මීම ලබන කෙනා කය වචනය පළමුකොට හික්මවා ගන්නා ප්‍රඥාවන්තයෙක් වන නිසා. හිස්වචනය සහ පිරුනු අර්ථසම්පන්න වචනය අතර මහා වෙනසක් තියෙනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ බව අවධාරනය කොට තිබෙනවා.

ගැඹුර සහ නොගැඹුර

කිසිදා ආර්යය උතුමෙක් හෝ දහම යම් පමණකට අවබෝධ කරගත් අයෙක් තවත් කෙනෙකු ගැන තවත් අයෙක් ප්‍රකාශ කරන දෙය ගැන කරදර වෙන්නෙත් නැහැ කලබල වෙන්නෙත් නැහැ. ඔහු කලගෙඩියේ උපමාව දකිනවා. පිරුනු කලය සහ නොපිරිනු කලය උපමාවක් හැටියට නෙවෙයි දැක්මක් හැටියට එයා තුල තියෙනවා. ජීවිතය ගැඹුරු නැහැනෙ. ජීවිතය විනිවිද දකින සුළු දෙයක්. යම් නොගැඹුරු මනසකට එය බරපතලයි. ගැඹුරුයි.

තමන්ගේම හිතසුව පිණිස

"අද්දසා ඛො භගවා බුද්ධ චක්ඛුනා ලොකං වොලොකෙන්තො සත්තෙ අනෙකෙහි සන්නතාපෙහි සන්තප්පමානෙ අනෙකෙහි ච පරිළාහෙති පරිඞය්හමානෙ රාගජෙහිපි දොසජෙපිහි මොහජෙහිපිතී."
බුදු ඇසින් ලොව බලන භාග්‍යවතුන් වහන්සේට රාගය නිසා,ද්වේශය නිසා, මෝහය නිසා, උපදින අනේකවිධ තැවිලි වලින් තැවෙන, අනේකවිධ දැවිලි වලින් දැවෙන ලෝක සත්ත්වයන් පෙනෙන්නට විය.
"අයං ලොකො සත්තාපජානො ඵස්සපරෙතො රොගං වදති අත්තතො, යෙන යෙන හි මඤ්ඤති තං හොති අඤ්ඤථා"
 
Blogger Templates